સાથે ગુલાલ રાખું છું

સાગર ના ઉછળતા મોજા, નો ઉછાળ રાખું છું,
ઠસ્સા ને મારા હું હરદમ જાકજમાળ રાખું છું.

રજની નાં અજવાળાઓ નો રસ ભરું નયન માં
તારાઓ નાં ટમટમવા નો હું ખયાલ રાખું છું.

નાચ નચાવે જીંદગી તો ખુશી ખુશી નાચું છું,
બધી જ લય માં ભળે સરસ, બસ એ જ તાલ રાખું છું

રાહ અમારી ખુદ લઈ ને જાશે મંજીલ સુધી અમો ને
અથવા નવી ખુદ રાહ બનાવવાની મજાલ રાખું છું.

પ્યારું કોઇ મળી જશે ને થશે વાત રંગો ની,
એમ વિચારી સતત સાથે હું ગુલાલ રાખું છું.

પડઘો પડે

એવું પણ બને ક્યારેક કશુ બોલ્યા વિના જ પડઘો પડે,
દિલ માં વસતો ચહેરો ક્યારેક અડવા જતા આઘો પડે.

ઢળતો સુરજ સમી સાંજ માં ગમી જાય એવું બને,
ક્યારેક વળી સુરજ ના બસ ઉગવાથી જ વાંધો પડે.

આશિક દિલ ને માટે આમ તો પૂરતો હોય છે ઈદ નો ચાંદ,
એવું પણ બને કે પૂનમ નો ચાંદો ક્યારેક અડધો પડે.

જીવનરુપી નાટક માં હજુ જામ્યો હોય કોઇ રંગ નવો,
ત્યાં જ અચાનક એવુ પણ બને કે અધવચ્ચે જ પડદો પડે.

મલકાતો ચહેરો

બ્લોગ પર મારી પહેલી ગઝલ પોસ્ટ કરું છું.
---------------------------

ક્યારેક અમસ્તા હું પણ થોડા આપું છુ પ્રત્યાઘાતો,
કારણ છે એનુ કે મે પણ જીરવ્યા છે કૈક આઘાતો.

આમ ભલે ને હૃદય રડે પણ હસતી રાખુ છું આંખો,
તો પણ હરદમ શબ્દે શબ્દે દર્દ રહે છે છલકાતો.

કિસ્મત ને મારે જઇ ને બે ચાર સવાલો કરવા છે,
થોડી શિકાયત કરવી છે, કંઇ કરવી પણ છે રજુઆતો.

નારાજ નથી હું દુનિયા થી એણે તો મુજ ને આપી છે,
દર્દ, નિરાશા, નિષ્ફળતા ની કેવી સુંદર સોગતો.

ઘર ના મારા આયના ને રોજ કરું છું એક સવાલ,
દોસ્ત, કહે કે ક્યાં ખોવાયો ચેહરો પેલો મલકાતો.

---------------------------